Well, I have...
Especially the last few days since my trigeminal neuralgia is completely out of control....
If you're not familiar with trigeminal neuralgia I'll explain a bit what it feels like. Like a burning match is held closely to your face, like thousands of needles are stuck in your face, like a toothache that won't just pass by, like your eye is about to burst, and I can go on and on and on about it.
It's really painful and it get's you completely out of focus. Even laughing, eating, brushing my teeth and speaking hurt...
Some doctors say it's like a combination of migraines and epilepsy.
Monday I went back to my general physician, because I couldn't bare the pain any longer. He gave me the 'bad' pills, like I like to call them, there's some evil written on the leaflet, and of course that worked like a charm: knocked out for the next 48 hours. But seriously knocked out, sleeping, eating, sleeping, drinking, sleeping, eating, sleeping, watch some tv, sleeping again. And so it went on and on.
Tuesday I went to see my neurologist who could only tell me that he didn't see on the scan that the nerve was damaged which was good news, because that could lead to other very bad diseases as MS and stuff. No tumors, brain is okay. Now then that means the trigeminal neuralgia doesn't really has a cause, which apparently happens more often to young women. I got a new type of medication, Orap Forte, and that is meant to be very good for the pains caused by the tn. Also this pill knocked me out, but less severe than the other did. I feel a bit shaky and all, but I guess that will pass by (or at least I hope so).
Now we're Wednesday already and I haven't gone to work at all this week, which makes me feel pretty guilty for those who have to cover for me. Doctor gave me a whole week of sick leave, because the medication gets me really out of concentration. It wouldn't be wise to drive a car or sit behind a computer for the whole day. This blog in fact is my first time behind the computer for longer then sending an e-mail to my boss since Saturday.
I actually hope to raise some kind of awareness with this blog, because not everyone wants to understand this disease and the pain it causes.
Thanks for reading.
P.S.: If you want to learn more: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmedhealth/PMH0001751/
Showing posts with label Trigeminus neuralgie. Show all posts
Showing posts with label Trigeminus neuralgie. Show all posts
Wednesday, January 23, 2013
Tuesday, April 10, 2012
En toen had ik een tand minder...
Vorige week berichtte ik nog dat ik nog voor minstens zes maanden pillen moet nemen voor die Trigeminus Neuralgie.
Donderdag kreeg ik opeens echt weer helse pijn, dit keer voelde ik de oorzaak: afgebroken wijsheidstand. De zenuw van die tand lag bloot, dus alles wat daar pijn deed, deed ook in heel mijn gezicht pijn. Ik leek net een zombie, zoveel pijn had ik. Ik ben zelfs voor de allereerste keer in mijn leven in slaap gevallen voor tv! En dat kwam echt niet omdat het een slechte film was... Vrijdag was de pijn wat gezakt, dat moest ook wel, want ik zat boordevol pijnstillers! Mijn tandarts was natuurlijk weer op vakantie, dus daar kon ik niet terecht. Ik besloot door te bijten en zaterdag naar de tandarts van wacht te gaan. Zo geschiedde: afspraak om 12u15 bij tandarts Dierickx in Brasschaat. Ik kwam daar aan, nog een hele wachtzaal voor mij. Uiteindelijk was ik om 13u binnen. Ik vertelde hem over de tand dat was afgebroken en over hoe die de trigeminus neuralgie aanwakkerde.
In eerste instantie zei hij dat hij niet veel voor me kon doen. Hij keek wat in mijn mond en vroeg toen: "Zal ik 'm er anders gewoon uittrekken, dan stopt de pijn in je gezicht sneller, he?!" Natuurlijk zei ik 'Ja', wat had hij gedacht! Ik wilde van die pijn vanaf.
En zo gebeurde het dus dat ik voor de allereerste keer in een tandartsstoel zat en dat er daadwerkelijk iets te gebeuren stond dat ingrijpend zou zijn voor mijn gebit. Vier verdovingsprikjes, die ik niet eens heb gevoeld (!), een tang, wat gekraak en hupsakee daar was tand nr. 28, mijn wijsheidstand!
De andere keren dat ik in een tandsartsstoel heb gezeten, gebeurde er niet veel meer dan wat tandsteen verwijderen of gewoon goedkeurend knikken dat alles in orde was. Nu was het dus andere koek, maar was ik blij dat ik van die tand vanaf was (en dat mijn gezicht ook half verdooft was)! Geen pijn meer!
Zondag voelde ik nog dat er in mijnmond gewrikt was, maar meer niet. Zou het kunnen dat die tand al de hele tijd de trigger voor de trigeminus neuralgie was? Ik begon het te denken... Nog steeds denk ik dat het zou kunnen, maar nu voel ik terug speldenprikjes (zo noemen ze de mensonterende pijn, al is het nog niet de ergste). Stel je voor dat die tand de oorzaak van al die ellende was! Dat zou fijn zijn. Dan weten we tenminste wat het heeft veroorzaakt.
Updates volgen later! :)
Liedje hieronder: Speak Love van Hugh Sheridan. (Luister naar de tekst, denk dan even bij jezelf na en speak love!)
Donderdag kreeg ik opeens echt weer helse pijn, dit keer voelde ik de oorzaak: afgebroken wijsheidstand. De zenuw van die tand lag bloot, dus alles wat daar pijn deed, deed ook in heel mijn gezicht pijn. Ik leek net een zombie, zoveel pijn had ik. Ik ben zelfs voor de allereerste keer in mijn leven in slaap gevallen voor tv! En dat kwam echt niet omdat het een slechte film was... Vrijdag was de pijn wat gezakt, dat moest ook wel, want ik zat boordevol pijnstillers! Mijn tandarts was natuurlijk weer op vakantie, dus daar kon ik niet terecht. Ik besloot door te bijten en zaterdag naar de tandarts van wacht te gaan. Zo geschiedde: afspraak om 12u15 bij tandarts Dierickx in Brasschaat. Ik kwam daar aan, nog een hele wachtzaal voor mij. Uiteindelijk was ik om 13u binnen. Ik vertelde hem over de tand dat was afgebroken en over hoe die de trigeminus neuralgie aanwakkerde.
In eerste instantie zei hij dat hij niet veel voor me kon doen. Hij keek wat in mijn mond en vroeg toen: "Zal ik 'm er anders gewoon uittrekken, dan stopt de pijn in je gezicht sneller, he?!" Natuurlijk zei ik 'Ja', wat had hij gedacht! Ik wilde van die pijn vanaf.
En zo gebeurde het dus dat ik voor de allereerste keer in een tandartsstoel zat en dat er daadwerkelijk iets te gebeuren stond dat ingrijpend zou zijn voor mijn gebit. Vier verdovingsprikjes, die ik niet eens heb gevoeld (!), een tang, wat gekraak en hupsakee daar was tand nr. 28, mijn wijsheidstand!
De andere keren dat ik in een tandsartsstoel heb gezeten, gebeurde er niet veel meer dan wat tandsteen verwijderen of gewoon goedkeurend knikken dat alles in orde was. Nu was het dus andere koek, maar was ik blij dat ik van die tand vanaf was (en dat mijn gezicht ook half verdooft was)! Geen pijn meer!
Zondag voelde ik nog dat er in mijnmond gewrikt was, maar meer niet. Zou het kunnen dat die tand al de hele tijd de trigger voor de trigeminus neuralgie was? Ik begon het te denken... Nog steeds denk ik dat het zou kunnen, maar nu voel ik terug speldenprikjes (zo noemen ze de mensonterende pijn, al is het nog niet de ergste). Stel je voor dat die tand de oorzaak van al die ellende was! Dat zou fijn zijn. Dan weten we tenminste wat het heeft veroorzaakt.
Updates volgen later! :)
Liedje hieronder: Speak Love van Hugh Sheridan. (Luister naar de tekst, denk dan even bij jezelf na en speak love!)
Tuesday, April 3, 2012
***Zucht...***
Gekke titel voor een blogbericht, maar eigenlijk kwam ik er niet uit wat voor titel ik hierboven moest zetten.
Veel te vertellen...
Allereerste zucht gaat naar de Ronde van Vlaanderen. We zijn er dit jaar niet live naartoe geweest omdat we eerst het nieuwe parcours op tv wilden zien. Mijn zucht is voor de val van mijn topfavoriet Cancellara. Wat vreselijk: zo hard moeten trainen gedurende maaaanden en dan in één klap alles voorbij... Een viervoudige sleutelbeenbreuk... Revalidatie wordt voorzien op 4-6 weken. Een voorjaar zonder supportersbezoek in Koningshooikt, ach ja, ik wens onze Fabian het allerbeste met z'n herstel.
Een tweede zucht gaat naar de Trigeminus Neuralgie. Die stomme zenuw bezorgde me weeral vijf quasi slapeloze nachten. Ik ga slapen volgestouwd met pillen en pijnstillers. Gelukkig helpen die me toch een beetje om toch een greintje nachtrust te krijgen. Gisteren dus maar terug naar de dokter. Mijn dosis medicijnen werd verdubbeld en nu moet ik zien dat ik zes maanden pijnvrij kan zijn. Dus dat betekent vanaf dat ik een week geen aanval heb gehad, mag ik beginnen tellen tot er zes pijnvrije maanden voorbij zijn. Krijg ik in die periode weer een aanval, staat de teller terug op nul en moet ik opnieuw aftellen tot ik zes pijnvrije maanden bij elkaar krijg. Dan pas wordt de medicatie langzaam terug afgebouwd. Mijn dokter hoopt dat ik er voor het jaareinde vanaf zal zijn... Mooi vooruitzicht... De pijn van zo'n kapotte zenuw is echt niet te harden. Snuiten, niezen, aan je gezicht krabben, op je handen leunen als je iets aan het lezen bent, tandenpoetsen, ... dat lokt allemaal een aanval uit op dit moment.
Als het geen pijn meer doet zolang ik die pillen pak, is het voor mij op dit moment al goed.
Een derde zucht gaat naar mijn thesis. Ik kan geen tabel meer zien. Alles netjes in tabellen krijgen is op mijn computer blijkbaar not done. Altijd beslist hij ergens anders iets te zetten dat er niet hoort! Gek word ik ervan. Ach ja, technology...
Een vierde zucht (ja, het is de laatste) gaat naar Viggo, onze oudste hond. Hij kampt al een aantal weken ondertussen, met een vervelende hotspot. Een hotspot is een wond die vreselijk jeukt doordat er bacteriën zijn binnengedrongen. Dit keer blijkt de antibiotica die we hem gegeven hadden niet effectief. Een andere behandeling werd donderdag gestart en nu blijkt uit de analyse van de wond dat er nog een andere veel resistentere bacterie in de wonde zit. Nu moet Viggo dagelijks een spuit met antibiotica krijgen omdat de antibiotica die die resistente bacterie kan doden enkel via spuitjes kan worden toegediend.
Zo, het zuchten is gedaan. Jullie zijn van mijn gezaag verlost. ;)
Ik zou jullie nog dit liedje nog eens willen meegeven. Ik heb het net herontdekt en ik word er lekker vrolijk van!
I present to you: Stars by Simply Red :)
Veel te vertellen...
Allereerste zucht gaat naar de Ronde van Vlaanderen. We zijn er dit jaar niet live naartoe geweest omdat we eerst het nieuwe parcours op tv wilden zien. Mijn zucht is voor de val van mijn topfavoriet Cancellara. Wat vreselijk: zo hard moeten trainen gedurende maaaanden en dan in één klap alles voorbij... Een viervoudige sleutelbeenbreuk... Revalidatie wordt voorzien op 4-6 weken. Een voorjaar zonder supportersbezoek in Koningshooikt, ach ja, ik wens onze Fabian het allerbeste met z'n herstel.
Een tweede zucht gaat naar de Trigeminus Neuralgie. Die stomme zenuw bezorgde me weeral vijf quasi slapeloze nachten. Ik ga slapen volgestouwd met pillen en pijnstillers. Gelukkig helpen die me toch een beetje om toch een greintje nachtrust te krijgen. Gisteren dus maar terug naar de dokter. Mijn dosis medicijnen werd verdubbeld en nu moet ik zien dat ik zes maanden pijnvrij kan zijn. Dus dat betekent vanaf dat ik een week geen aanval heb gehad, mag ik beginnen tellen tot er zes pijnvrije maanden voorbij zijn. Krijg ik in die periode weer een aanval, staat de teller terug op nul en moet ik opnieuw aftellen tot ik zes pijnvrije maanden bij elkaar krijg. Dan pas wordt de medicatie langzaam terug afgebouwd. Mijn dokter hoopt dat ik er voor het jaareinde vanaf zal zijn... Mooi vooruitzicht... De pijn van zo'n kapotte zenuw is echt niet te harden. Snuiten, niezen, aan je gezicht krabben, op je handen leunen als je iets aan het lezen bent, tandenpoetsen, ... dat lokt allemaal een aanval uit op dit moment.
Als het geen pijn meer doet zolang ik die pillen pak, is het voor mij op dit moment al goed.
Een derde zucht gaat naar mijn thesis. Ik kan geen tabel meer zien. Alles netjes in tabellen krijgen is op mijn computer blijkbaar not done. Altijd beslist hij ergens anders iets te zetten dat er niet hoort! Gek word ik ervan. Ach ja, technology...
Een vierde zucht (ja, het is de laatste) gaat naar Viggo, onze oudste hond. Hij kampt al een aantal weken ondertussen, met een vervelende hotspot. Een hotspot is een wond die vreselijk jeukt doordat er bacteriën zijn binnengedrongen. Dit keer blijkt de antibiotica die we hem gegeven hadden niet effectief. Een andere behandeling werd donderdag gestart en nu blijkt uit de analyse van de wond dat er nog een andere veel resistentere bacterie in de wonde zit. Nu moet Viggo dagelijks een spuit met antibiotica krijgen omdat de antibiotica die die resistente bacterie kan doden enkel via spuitjes kan worden toegediend.
Zo, het zuchten is gedaan. Jullie zijn van mijn gezaag verlost. ;)
Ik zou jullie nog dit liedje nog eens willen meegeven. Ik heb het net herontdekt en ik word er lekker vrolijk van!
I present to you: Stars by Simply Red :)
Saturday, January 28, 2012
Trigeminus neuralgie
Wat een vreemde naam toch...
Het is de naam van de aandoening die afgelopen week bij mij werd vastgesteld, niks levensbedreigends, wel iets heel pijnlijks!
Ik had drie weken geleden een oorontsteking, een vijftal dagen had ik hevige tandpijn, maar ik kon niet thuisbrengen welke tand er nu precies pijn deed, bovendien was ik net naar de tandarts geweest en had ik geen gaatjes. Terug naar de dokter dan maar, toen was de diagnose een ontstoken sinus die op de wortelkanalen van mijn tanden duwde. Heel logisch eigenlijk, dus een week antibiotica en ontstekingsremmers. Dat hielp in eerste instantie direct, tot het 's avonds weer opkwam en nog heviger dan voordien. Bovendien had ik de volgende dag examen, dus dan maar vol pillen naar bed gegaan. 's Nachts natuurlijk moeten opstaan voor de effecten van de antibiotica (u begrijpt wel wat ik bedoel). Volgende dag ging het veel beter en was ik fit genoeg om examen te doen.
Een aantal dagen was ik zo goed als pijnvrij. Maar dan begon de stekende pijn opnieuw: in mijn tanden, neus, rond mijn ogen en vooral op mijn slaap. Dan maar weer naar de dokter. Een aantal testen later wisten we dan eindelijk wat me zoveel pijn bezorgde: trigeminus neuralgie ofte een zwaar beschadigde zenuwknoop die de sexy naam 'ganglion van Gasser' draagt. De zenuwen zijn waarschijnlijk beschadigd geraakt door de ontsteking van mijn sinus en geven nu constant signalen dat ze kapot zijn, dat veroorzaakt de stekende pijn. De pijn sluimert een hele tijd en opeens wordt die veel erger, zo erg dat ik op de plaats waar het pijn doet moet duwen vooraleer de pijn weggaat. Mijn linkeroog ziet ook af, want daar zie ik nu heel wazig mee.
De medicatie die ik krijg zijn eigenlijk medicijnen die mensen met epilepsie of zware migraine moeten nemen. Eigenlijk is die trigeminus neuralgie een soort van mengeling van die twee, maar dan zonder de toevallen die iemand met epilepsie krijgt.
Een voedingssupplement vitamine B zou moeten helpen mijn zenuwen terug te herstellen, net als de pillen voor depressie (geen zorgen daar heb ik echt geen last van) en epilepsie/migraine. De pijnstiller die ik krijg, zorgt ervoor dat ik me suf voel.
Voor alle mensen die alleen maar horrorverhalen lezen op internet: er bestaan vormen die niet voor het leven zijn en die ook niet vereisen dat je de rest van je leven pillen slikt. Het is net als migraineaanvallen van voorbijgaande aard (al duurt een trigeminus neuralgie-aanval doorgaans langer), wat niet wil zeggen dat je 't nooit meer zal hebben, maar toch niet voor altijd.
Symptomen:
- Tandpijn
- Voosheid ter hoogte van de sinus
- Pijnlijk om te lachen, huilen, fronsen, geeuwen, kauwen, neus snuiten, ...
- Vaak ook pijn aan de onderkaak
- Altijd maar in 1 helft van het gezicht
- Pijn ter hoogte van het oog en de slaap
- Oorpijn (heel diep vanbinnen)
Oorzaken:
Er zijn heel veel verschillende oorzaken. Eigenlijk kan zowat alles dat uitlokken, maar meest voorkomend zijn sinus-, keel- en oorontstekingen. Als je het al eens gehad hebt, kan zelfs geeuwen of lang eten, dus veel kauwen, een aanval uitlokken.
Behandeling:
Meestal is opbouwende en langdurige medicatie een oplossing.
Het is de naam van de aandoening die afgelopen week bij mij werd vastgesteld, niks levensbedreigends, wel iets heel pijnlijks!
Ik had drie weken geleden een oorontsteking, een vijftal dagen had ik hevige tandpijn, maar ik kon niet thuisbrengen welke tand er nu precies pijn deed, bovendien was ik net naar de tandarts geweest en had ik geen gaatjes. Terug naar de dokter dan maar, toen was de diagnose een ontstoken sinus die op de wortelkanalen van mijn tanden duwde. Heel logisch eigenlijk, dus een week antibiotica en ontstekingsremmers. Dat hielp in eerste instantie direct, tot het 's avonds weer opkwam en nog heviger dan voordien. Bovendien had ik de volgende dag examen, dus dan maar vol pillen naar bed gegaan. 's Nachts natuurlijk moeten opstaan voor de effecten van de antibiotica (u begrijpt wel wat ik bedoel). Volgende dag ging het veel beter en was ik fit genoeg om examen te doen.
Een aantal dagen was ik zo goed als pijnvrij. Maar dan begon de stekende pijn opnieuw: in mijn tanden, neus, rond mijn ogen en vooral op mijn slaap. Dan maar weer naar de dokter. Een aantal testen later wisten we dan eindelijk wat me zoveel pijn bezorgde: trigeminus neuralgie ofte een zwaar beschadigde zenuwknoop die de sexy naam 'ganglion van Gasser' draagt. De zenuwen zijn waarschijnlijk beschadigd geraakt door de ontsteking van mijn sinus en geven nu constant signalen dat ze kapot zijn, dat veroorzaakt de stekende pijn. De pijn sluimert een hele tijd en opeens wordt die veel erger, zo erg dat ik op de plaats waar het pijn doet moet duwen vooraleer de pijn weggaat. Mijn linkeroog ziet ook af, want daar zie ik nu heel wazig mee.
De medicatie die ik krijg zijn eigenlijk medicijnen die mensen met epilepsie of zware migraine moeten nemen. Eigenlijk is die trigeminus neuralgie een soort van mengeling van die twee, maar dan zonder de toevallen die iemand met epilepsie krijgt.
Een voedingssupplement vitamine B zou moeten helpen mijn zenuwen terug te herstellen, net als de pillen voor depressie (geen zorgen daar heb ik echt geen last van) en epilepsie/migraine. De pijnstiller die ik krijg, zorgt ervoor dat ik me suf voel.
Voor alle mensen die alleen maar horrorverhalen lezen op internet: er bestaan vormen die niet voor het leven zijn en die ook niet vereisen dat je de rest van je leven pillen slikt. Het is net als migraineaanvallen van voorbijgaande aard (al duurt een trigeminus neuralgie-aanval doorgaans langer), wat niet wil zeggen dat je 't nooit meer zal hebben, maar toch niet voor altijd.
Symptomen:
- Tandpijn
- Voosheid ter hoogte van de sinus
- Pijnlijk om te lachen, huilen, fronsen, geeuwen, kauwen, neus snuiten, ...
- Vaak ook pijn aan de onderkaak
- Altijd maar in 1 helft van het gezicht
- Pijn ter hoogte van het oog en de slaap
- Oorpijn (heel diep vanbinnen)
Oorzaken:
Er zijn heel veel verschillende oorzaken. Eigenlijk kan zowat alles dat uitlokken, maar meest voorkomend zijn sinus-, keel- en oorontstekingen. Als je het al eens gehad hebt, kan zelfs geeuwen of lang eten, dus veel kauwen, een aanval uitlokken.
Behandeling:
Meestal is opbouwende en langdurige medicatie een oplossing.
Ik wil nog even vermelden dat ik geen dokter ben en alleen maar mijn ervaring hier neerpen, omdat ik helemaal in shock was na wat ik allemaal op internet gelezen had. Het is meestal van voorbijgaande aard, maar zulke gevallen lees je vaak niet op internet. Alleen wie al jaren pijn lijdt, zet zijn grieven op internet. Ik heb de pijn nu anderhalve week en met de langdurige medicamenteuze behandeling zal het waarschijnlijk wel weggaan.
Subscribe to:
Posts (Atom)