De allerlaatste dag...

Dat was-ie dan: de allerlaatste dag school gisteren... Als je er bij nadenkt doet het toch een beetje vreemd, al denk ik dat ik het nog niet zo goed besef, maar dat komt nog wel! ;)
Nu komt het moeilijkste deel nog: aan dat 'nieuwe' leven beginnen. Al is die 'moeilijkste' misschien wel relatief, maar toch. Ik ben niet anders gewend dan naar school gaan, he, praktisch mijn hele leven (al 20 jaar, OMG!!!). Oké, het laatste semester was bouwden we al een beetje af met maar 8 uur les per week en woensdag en donderdag vrij. Een luxueuzer leventje zal er niet komen, denk ik. Hoewel we die twee dagen vrij per week hard nodig hadden om thesis en andere papers klaar te krijgen. Ik heb net mijn masterproef voor de laatste keer gecontroleerd op spellingsfouten, verwijzingsfouten, ed. Nu denk ik dat hij helemaal klaar is. Ik ben zo blij. Ik hoop dat mijn promotor dat ook zal zijn! ;)
Nu nog inbinden, daarover bestaan nogal wat meningsverschillen: lijmen zou breken bij meer dan 100 pagina's en ringetjes zouden plat gedrukt worden als er te veel scripties op elkaar liggen op het bureau van de promotor. Nu weet ik dus ook niet wat nu het beste is, dus heb ik het mijn promotor maar gevraagd, tenslotte is hij de man met ervaring, he! ;)

Om dit bericht, geschreven in het uiterst zonnige, maar toch een beetje winderige, Kapellen, te besluiten, wil ik iedereen een portie nostalgie meegeven. Het moeilijke van het 'nieuwe' leven beginnen, is eigenlijk misschien niet zo moeilijk: gewoon Live your Life (Bomfunk MC's).

Race to the finish

Yes, the finish... The final race has begun. My masterthesis is completed and the last presentation was held yesterday. Now all that's left to do is handing in a bunch of essays and of course the 'masterpiece'.
Next week is my last week EVER at school. I've got mixed feelings about it though. At one side I'm happy to be 'released' from all the school work, but on the other hand I'm sad I'm not going to see my friends every day. I'll miss them. Everyone of us is going in a completely different direction, plus we don't live near to each other. We have to make a deal about seeing each other every once in a while. Each month might be an impossible thing to do, but once every three or four months, I hope, must be doable.

Anyway, this is what my schedule looks like for the next few weeks:
May 22: evaluation of my internship at the Port Authority in Antwerp... :s Nervous!!!
May 24: handing in a paper on modality in the internal communication of BASF
               handing in my internship report
June 1: handing in a paper on forms of address in a Dutch series called 'Flikken Maastricht' (Cops Maastricht) and in a Belgian series called 'Flikken' (Cops Ghent).
June 4: handing in my masterthesis on appraisal in the communication of the new museum, MAS, in Antwerp and in press articles related to the opening of the museum.
June 5: leaving for the West Coast! My plane is headed for LA!!!!!! And then we'll discover the magic at the West Coast of the US!
June 20: returning to bloody old Belgium... :(
June 21: I'll celebrate my 23rd birthday on the plane as we land in Belgium on June 21 at 8 o'clock! I've never celebrated my birthday on a plane before, so that will be a nice experience! :)
June 28 or 29: defense of my masterthesis
July 6: the final verdict... Will I be graduating that day or will I not???? That is the question...

If I graduate I'll probably start working at Thomas Cook. I hope so... :) :)

Eline - me - Mayke - Anouk - Kathleen

This is a song Madilyn Bailey wrote for her graduation from High School, but I think it's really relevant to what we feel too. So my dear friends, while I was listening to this song I thought about how we met and how we grew up together. We had a great time I think. :) We'll be starting our 'new' lives pretty soon now, but we will always have our memories of the times we spent together. I know it sounds really cheesy, but it's true, right!? :)

And then you notice you're growing up...

It's true, you know, the moment you realize you will have a completely different life in about a month from now, is kinda freaky. You finally realize you're growing up at last. The first tiny little steps you take in the 'real' adult life. I've been an adult (technically) for about 5 years now (jeeze, I'm getting old!) and I still didn't see myself as 'adult'. Now I'm realizing you finally grow up to be the adult you wanna be when you graduate. It's new to me, you know, job interviews, paper work, finances (the hardest part of it all),... I'm fortunate my mum knows a big deal of all of the above so she still helps me. The idea of doing all of this 'on my own' one day in the very near future is scary, but intriguing at the same time.

I got a call back from Thomas Cook yesterday. I passed the tests at the assessment day. I didn't think I'd make the cut, because I can't participate in the training week in Mallorca in June, but they are very understanding and they'll call me in June so that I can start my training on the location I'm assigned to in July. It's all a bit overwhelming. First a job offer at Unique as a multipurpose employee. I decided not to do that, because I don't want to be in traffic all day long (I'd be working in the area between Gand, Antwerp and Hasselt and I'd have a business car, but the job isn't really what I want).
Now then the job at Thomas Cook which would be great: I'd be abroad, using my languages and training my people skills....


I'm a big, big girl in a big, big world...

Met een glimp van trots

... stel ik u voor: mijn zelf gebreide laptophoes!!!
Niet spectaculair op zich, maar ik ben toch wel een heel klein beetje heel trots op mijn tas! Ik vind ze supercool!
Met dank aan ons Boms (mijn grootmoeder voor zij die niet weten dat we haar zo noemen) voor de knopen!

TADAAAAAA!!!
Op de foto zie je 't niet zo goed, maar het middelste knoopje is een bloempje!

Rode schoenen en een roze paraplu...

Ik schrijf gisteren iets voor half zes 's avonds. Regen. Weeral.
Ik doe mijn roze paraplu open terwijl ik met twee vriendinnen sta te babbelen. Het begint nog harder te regenen. De meisjes moeten met hun fiets door het slechte weer en besluiten toch maar te vertrekken vooraleer het té hard begint te regenen. Ik zet mijn reis richting tram en trein te voet verder.
Regen. Nog meer regen. Paraplu's. Allemaal donker gekleurd. Da's wat me opeens opvalt. Het is lente en bijna iedereen is donker aangekleed en heeft een donkere paraplu als bescherming tegen de zoveelste aprilse gril. Met mijn roze paraplu val ik een beetje uit de toon. Vind ik dat erg? Nee. Ik vind het leuk om dat ietsie pietsie 'anders' te zijn dan de rest. Mocht iemand me gisterenavond in de Nationalestraat gezocht hebben, wisten ze dat ze naar een kleurrijke paraplu moesten uitkijken. Al van toen ik klein was heb ik alleen maar gekleurde paraplu's, nooit iets donkers. 'De regen maakt het al donker genoeg', da's wat ik tegen mama zei vroeger. Een gekleurde paraplu zorgt voor een klein beetje vrolijkheid in donkere dagen.
Tijdens mijn amper vijf minuten durende wandeltocht naar de metro valt me nog iets op. Mijn rode schoenen. Mijn recentelijk uitgeroepen nieuwe lievelingspaar. Ook zij vallen uit de toon op de grauwgrijze Nationalestraat. Oké, één wit paar ballerina's had ook eerder iets van 'Wat is dat hier? Laat je ons door de régen lopen?' Zij vielen mogelijkerwijs nog meer uit de toon dan mijn rode cowgirllaarsjes.

L'amore è inevitabile/Love is unavoidable/Liefde is onvermijdbaar

That's what all time favorite singer Eros Ramazzotti and Giorgia are telling us in the song "Inevitabile" (unavoidable; onvermijdbaar).


L’amore poi cos’è, dammi una definizione:
combinazione chimica o è fisica attrazione, mi sai dire tu cos’è,
se ti innamorerai sarà un incrocio di emozioni,
inevitabile, non ci sono spiegazioni e non è chiaro neanche a me.

Si dice amore quando si accende che più rovente non c’è,
sbatterci contro è inevitabile, sta capitando proprio a me,
si dice amore se tutto prende, ma non ti importa perchè,
tanto lo sai che è inevitabile ed è successo anche a me, come a te.

Inevitabile, anche se ti chiudi dentro, nascondersi non serve,
è questione sai di tempo, ti sorprende prima o poi, prima o poi.

Questo è l’amore che fa cambiare in ogni parte di te,
finirci dentro è inevitabile, sta capitando proprio a me,
questo è l’amore che fa dannare e uscire fuori di te,
viverlo in pieno è inevitabile ed è successo anche a me, come a te.

E non c’è niente da capire, è una semplice esigenza, forse la risposta è tutta qui,
se poi scegli di morire, senza opporre resistenza, è perchè tu infondo vuoi così.

Si dice amore quando si accende che più rovente non c’è,
sbatterci contro è inevitabile, sta capitando proprio a me,
si dice amore se tutto prende, ma non ti importa perchè,
tanto lo sai che è inevitabile ed è successo anche a me, come a te, come a te.

Lyrics available at: RnBJunk: http://www.rnbjunk.com/testo-inevitabile-giorgia-ft-eros-ramazzotti-821/#ixzz1sPBI55iR


I invite you to listen closely to this song and you'll find out the lyrics are recognizable! Even if you don't understand Italian I think it's possible to relate to the song. 


Enjoy! 

De feestfoto's!

Voilà, de foto's van de 90s party! Ik denk dat je wel kan zien dat we veel plezier hebben gehad! :)

Foto op de Flair-stand!

Hier waren we al een beetje moe!